Johan (21) over de woningcrisis: ouderen hebben een huis, jongeren wachten eindeloos

De tips komen steevast van mensen die zelf al lang een dak boven hun hoofd hebben. Nog wat extra sparen. Je wensen bijstellen. Een paar jaartjes geduld. Johan, 21, is het spuugzat. Volgens hem wordt van jongeren vooral verwacht dat je begrip hebt voor een situatie waar je zelf niet voor hebt gekozen.“Ouderen zitten in een koop- of huurhuis en wij staan met lege handen,” zegt hij. “Tuurlijk chargeer ik. Maar waarom moet ik mijn frustratie eerst gladstrijken voordat iemand me serieus neemt?”

Een slaapkamer is geen toekomststrategie

Johan droomt niet van een villa, dubbele garage of een badkamer met goud. Hij wil gewoon een plek waar je zelf beslist hoe laat je eet, wie er over de vloer komt en wanneer de was aangaat. Gewoon volwassen worden zonder voor elke stap op je ouders te moeten leunen.“Als ik zeg dat ik op mezelf wil wonen, lijkt het ineens of ik iets onredelijks eis. Alsof een eigen voordeur een soort trofee is die je pas na een decennium wachten verdient.”Wat hem het meest irriteert: het gesprek schuift telkens naar zijn keuzes. Z’n telefoon. Een festival. Een vakantie. Alsof elke persoonlijke uitgave meteen bewijst dat zijn woonprobleem eigenlijk zijn eigen schuld is.

Jouw woongemak, mijn wachttijd

Zijn politieke ergernis begint zodra het belang van wie er al woont botst met dat van wie nog wil wonen. Kun je ergens bouwen, maar willen omwonenden liever hun uitzicht houden? Wie krijgt dan voorrang?“Waarom weegt het recht op vrij uitzicht zwaarder dan mijn kans op een huis? Bezwaar maken mag. Maar mijn leven kan niet eeuwig op pauze omdat iemand liever geen nieuwe buren ziet.”Johan wil dat politici die afweging hardop maken. Niet iedereen tegelijk te vriend houden en daarna verbaasd zijn dat er niks verandert.

Niet elke oudere heeft het breed

Hij geeft toe dat z’n eigen uitspraak te grof is. Ook oudere huurders kunnen vastlopen. Met een bescheiden pensioen ben je niet ineens rijk. En een huis hebben betekent niet automatisch dat er elke maand geld overblijft.“Mijn woede gaat niet over leeftijd. Het gaat me om mensen die hun zekerheid normaal vinden, en de mijne afdoen als ‘even wachten nog’.”

Wie levert er nu eindelijk wat in?

Voor Johan hoort bij politiek ook het aanwijzen van verliezers. Misschien moet een buurt compacter worden. Misschien verdwijnt een geliefd uitzicht. Volgens hem kun je niet alle bestaande wensen beschermen en tegelijk jongeren een doorbraak beloven.Heeft Johan gelijk, of is het wel erg makkelijk om met de vinger naar oudere generaties te wijzen?