Anne (43) rekent af met Den Haag: wij betalen de rekening, zij regelen hun volgende baantje

Anne (43) is het zat dat politici maar blijven uitleggen hoe ongelooflijk complex alles is. Ze snapt niet waarom ‘verantwoordelijkheid’ bijna altijd voor iemand anders lijkt te gelden. Jij als burger moet formulieren invullen, fouten herstellen en op tijd aftikken. Maar wat als een bestuurder zijn werk verprutst?“Dan volgt er een lastig gesprek, een verklaring en hup, weer een nieuw hoofdstuk,” bromt ze. “Wij draaien op voor de kosten. Zij schuiven door naar hun volgende baan.”

‘Sorry’ lost het probleem niet op

Wat haar vooral frustreert, is het enorme gat tussen spijt betuigen en daadwerkelijk iets repareren. Ze schildert een voorbeeld: een regeling loopt vast, mensen wachten op steun en de verantwoordelijke bestuurder vertrekt. Ondertussen blijft die kapotte regeling gewoon liggen.“Vervolgens gaat iedereen praten over of dat aftreden dapper was. Maar iemand die al maanden wacht op duidelijkheid schiet daar niets mee op. Waarom gaat het gesprek wéér over de carrière van de bestuurder?”Ze wil een politiek debat waarin de gevolgen voor gewone mensen langer centraal staan dan de vraag wie de lege plek mag invullen.

Een netwerk bewijst je geschiktheid niet

Ook bij een overstap naar een andere functie heeft Anne vragen. Niet omdat een ex-politicus van haar nooit meer aan de bak mag. Maar wel omdat ze wil snappen waarom iemand ergens terechtkomt.“Zeg gewoon welke ervaring iemand passend maakt. Welke resultaten heeft diegene neergezet? Wie heeft de selectie gedaan? Ik hoef geen verhaal over een prachtig netwerk als ik eigenlijk naar prestaties vraag.”Ze pleit voor duidelijke selectieprocedures en openheid over mogelijke belangenverstrengeling. Dat helpt volgens haar meer dan achteraf hopen dat iedereen vanzelf wel vertrouwen heeft in het resultaat.

Niet elke politicus is uit op eigen gewin

Anne weet dat haar opening hard klinkt. Er zijn genoeg mensen die uit overtuiging de politiek ingaan en zich serieus inzetten. Een hele beroepsgroep als profiteurs wegzetten lost bovendien geen enkel concreet probleem op.“Maar ik hoef toch niet eerst twintig pluimen uit te delen voordat ik mag zeggen dat iets niet deugt. Vertrouwen kun je niet opeisen met een beroep op je goede intenties.”Volgens haar hoort daar ook bij dat politici hun eigen plannen langs dezelfde lat leggen als die van hun tegenstanders.

Laat zien wat er echt verbetert

Anne wil dat bestuurders vooraf duidelijk maken waarop je ze mag afrekenen. Welke verbetering beloven ze? Wanneer moet die zichtbaar zijn? En wat gebeurt er als dat niet lukt?“Minder praten over ‘het vertrouwen herstellen’. Geef me iets waar ik dat vertrouwen op kan baseren. Zoals een probleem dat aantoonbaar is opgelost.”Is Annes wantrouwen logisch, of maakt deze manier van praten het juist lastiger om goede mensen voor de politiek te vinden?