Het botst. En niet zo’n beetje. Saskia (35) loopt er mee rond. Haar vriendin Myrthe is officieel arbeidsongeschikt verklaard. Dat komt neer op: geen baan, wel een uitkering, en volgens de instanties niet inzetbaar op de arbeidsmarkt. Maar ondertussen, zegt Saskia, lijkt Myrthe overal energie voor te hebben — behalve voor werk.
“Begrijp me goed,” begint Saskia. “Ik gun iedereen rust en herstel. Maar op een bepaald moment ga je je toch afvragen: hoe zit dit nou?”
Dagelijks sporten, uitstapjes en quality time
Myrthe is moeder van twee kinderen en plant haar dagen anders dan de meeste ouders met een baan. Waar Saskia ’s ochtends gehaast haar laptop aanslingert en haar agenda volstroomt, staat Myrthe in de sportschool. Of ze gaat wandelen. Of ze doet iets leuks met de kids: speeltuinen, koffietentjes, dagjes weg.
“Ze traint echt elke dag,” zegt Saskia. “En niet gewoon even een blokje om — nee, fanatiek. Fitness, groepslessen, soms zelfs twee keer op een dag.”
Volgens Myrthe is werken te zwaar. Te veel prikkels, te veel stress, te weinig herstel. Maar sporten en sociale dingen lijken geen probleem.
“Dan denk ik: waar ligt de grens?”
Saskia baalt dat ze zich ergert. “Je wilt niet de zure vriendin zijn die iemand haar uitkering misgunt. Maar ik werk me uit de naad, ben ’s avonds gesloopt, en haar leven oogt eigenlijk… best relaxed.”
Het schuurt extra omdat Myrthe zelf vaak klaagt. Over hoe zwaar ze het heeft. Over hoe vermoeiend het moederschap is. Over hoe weinig begrip er is. “En dan denk ik: maar je hébt toch juist alle ruimte? Je hoeft nergens heen, je agenda is leeg, je kunt alles op jouw tempo doen.”
Een ongemak dat veel mensen herkennen
Saskia is vast niet de enige die dit voelt. In een tijd waarin burn-outs toenemen, uitkeringen vaker voorkomen en de grens tussen ‘niet kunnen’ en ‘niet hoeven’ vaag is, roept dit soort situaties vragen op.
Wanneer ben je nu écht te ziek om te werken?
Waarom lukt sporten soms wel, maar werk niet?
En wie bepaalt eigenlijk wat ‘te belastend’ is?
“Ik beweer niet dat Myrthe liegt,” benadrukt Saskia. “Maar soms voelt het gewoon… scheef.”
Het lastige gesprek dat je liever ontwijkt
Saskia durft het onderwerp niet bij Myrthe aan te snijden. “Wat moet ik zeggen? ‘Hé, ik zie dat je vijf keer per week sport, denk je niet dat je ook iets van werk aankan?’ Zoiets kan je vriendschap kosten.”
Dus slikt ze haar frustratie in. En kijkt ze toe. Vanaf haar bureau. Met een overvolle agenda. Terwijl Myrthe haar volgende sportles boekt.
“Misschien zit het probleem niet bij haar,” zegt Saskia zacht. “Maar het voelt wel alsof er iets niet helemaal pluis is.”
