Voor de 65-jarige Caroline is het geen wereldramp, maar het irriteert haar elke dag. Zodra haar man een bedrag hoort, begint het riedeltje weer. Niet in euro’s denken, maar meteen terug naar guldens. “Sta je bij de supermarkt en hoor ik ’m mompelen: dat is bijna vijftien gulden. Ik word er knettergek van.”
Net alsof de euro nooit is ingevoerd
Caroline vindt dat haar man vastzit in een tijd die al meer dan twintig jaar achter ons ligt. “We hebben sinds 2002 de euro. Dat is langer dan sommige huwelijken duren. En toch gedraagt hij zich alsof die munt morgen weer wordt teruggedraaid.”
Koffie op het terras, een nieuwe jas, de factuur van de garage: alles gaat door zijn rekenmachine. “Wat het ook is, hij móét het omzetten. En dan met dat verontwaardigde gezicht, alsof iemand hem persoonlijk een poot uitdraait.”
Altijd kostbaarder dan toen
Volgens Caroline dient dat terugrekenen naar guldens maar één doel: mopperen. “In guldens klinkt alles meteen absurd duur. Dat weet hij ook. Acht euro voelt nog te doen. Maar zeg je dat het bijna achttien gulden is, dan begint het gezucht.”
Ze merkt dat het haar steeds vaker stoort. “We gaan een weekendje weg en in plaats van genieten hoor ik alleen maar bedragen uit de jaren negentig.”
Praat er maar niet over
Caroline heeft het geprobeerd uit te leggen: dat het nergens op slaat, dat lonen óók zijn gestegen, dat de wereld verandert. “Maar hij wil het niet horen. Dan komt-ie met: vroeger had je voor tien gulden een volle kar. Dat klopt gewoon niet, maar het zit vast in zijn hoofd.”
Volgens haar draait het niet om geldzorgen, maar om een hardnekkige gewoonte. “Het is nostalgie die zich voordoet als verontwaardiging.”
Onschuldig, maar slopend
Ze benadrukt dat het geen reden is om uit elkaar te gaan. “Maar het vreet energie. Je kunt niet normaal over geld praten zonder dat die gulden weer opduikt.”
Soms kan Caroline er nog om lachen, maar steeds minder. “Ik heb gezegd dat als hij blijft terugrekenen, ik alles ga herleiden naar de oude prijs in arbeidstijd. Eens kijken hoe leuk hij dat vindt.”
Moment om het los te laten
Caroline vindt dat het tijd is om de gulden echt te laten gaan. “Hij bestaat niet meer. Hij komt niet terug. En eerlijk gezegd wil ik gewoon een kop koffie drinken zonder een mini-college economie.”
Ze haalt diep adem. “Geen gulden meer, alsjeblieft. Ik wil gewoon weten of we het leuk hebben, niet of het in 1987 minder kostte.”
