Voor heel veel woningzoekers in Nederland is een eigen studio goud waard. Toch sloeg een statushouder uit Nigeria een woning van 24 vierkante meter in Tilburg af, omdat hij die te krap vond. Hij bleef liever in het asielzoekerscentrum. Het COA stapte naar de rechter, die hem daarvoor flink op de vingers tikte.
Eerst akkoord, daarna toch afgezegd
Een statushouder is iemand die als vluchteling is erkend en in Nederland mag blijven. Zodra die status rond is, gaan het COA en de gemeente op zoek naar woonruimte, zodat er in het azc weer plek vrijkomt voor nieuwe asielzoekers. Voor deze man was een studio van 24 vierkante meter in Tilburg geregeld.
Dat kwam niet uit de lucht vallen. In september vorig jaar kreeg hij een brief waarin stond dat je een aangeboden woning niet mag weigeren. Hij zette zijn handtekening. In het daaropvolgende gesprek gaf hij bovendien aan geen speciale woonwensen te hebben.
Toch weigerde hij de studio. Te klein, vond hij. Dus bleef hij in het azc.
Plots PTSS en claustrofobie
Pas nadat hij de woning had afgewezen, kwam zijn verklaring. Hij zei te kampen met PTSS en claustrofobie, en eiste een huis met een aparte slaapkamer.
De voorzieningenrechter nam dat serieus en bekeek zijn medische dossier. Daarin stond echter niets over claustrofobie. Volgens de rechter kwam die klacht pas na de weigering op tafel. De rechter concludeerde dat hij die klacht zelf had bedacht.
Binnen drie dagen weg
Het COA kreeg gelijk. De man moet het azc binnen drie dagen verlaten. Daarnaast draait hij op voor 2.254 euro aan proceskosten. Volgens de rechter heeft hij dat volledig aan zijn eigen opstelling te danken.
Of hij in beroep gaat of waar hij na zijn vertrek uit het azc zal wonen, is niet bekend.
Frustratie onder woningzoekers
Het onderwerp ligt gevoelig. Nederland heeft een groot tekort aan betaalbare woningen. Jongeren, starters en gezinnen wachten vaak jaren, en voor een studio als deze melden zich normaal gesproken flink wat gegadigden. Statushouders krijgen voorrang bij toewijzing, juist om de druk op de azc’s te verminderen.
Dat iemand met voorrang een woning afslaat die voor veel anderen een buitenkans is, roept bij velen onbegrip op. Tegelijk laat deze uitspraak zien dat er grenzen zijn: wie een passende woning zonder goede reden weigert, hoeft niet op begrip van de rechter te rekenen.
Bron: uitspraak van de voorzieningenrechter, via De Dagelijkse Standaard en Showblad.



