Karin is 38, werkt als zzp’er in Nijmegen en heeft een uitgesproken mening over hoe de belastingen in Nederland worden geregeld. Volgens haar zouden mensen zonder kinderen minder belasting moeten afdragen. “Waarom zou ik net zoveel betalen als ouders die volop profiteren van dingen als kinderopvang en onderwijs?” vraagt ze zich af. Ze wil een verdeling van de lasten waarbij kinderlozen er financieel op vooruitgaan.
Haar insteek komt niet voort uit een hekel aan kinderen, benadrukt ze. “Natuurlijk zijn kinderen belangrijk voor de toekomst,” zegt ze. “Maar als je zelf geen kinderen hebt, maak je geen gebruik van die voorzieningen. Waarom zou ik dan evenveel bijdragen als degene die er wel gebruik van maakt?”
Karin wijst op de vele fiscale voordelen voor ouders, zoals kinderbijslag en heffingskortingen. “Dat is op zich prima, maar kinderlozen worden overgeslagen. We betalen mee en krijgen er niets voor terug.” Volgens haar worden veel gezinskosten door de overheid gesubsidieerd, terwijl je zonder kinderen juist weinig profiteert. “Ondanks dat je zonder kids vaak minder uitgeeft, voelt het financieel alsof je de pineut bent,” zegt ze.
Elk jaar draagt ze duizenden euro’s af aan voorzieningen waar ze zelf niet op terugvalt. “Ik werk hard en betaal keurig mijn belasting, maar soms voelt het alsof ik gestraft word omdat ik geen kinderen heb. Dat klopt voor mijn gevoel niet,” zegt Karin.
Kinderloos zijn en de fiscus
Karin vindt dat kinderen krijgen een bewuste keuze is. “Niemand wordt verplicht om ouder te worden. Net zo goed is kinderloos blijven een persoonlijke keuze, zoals de mijne. Waarom moet ik dan opdraaien voor de keuzes van anderen?”
Ze vindt dat ouders zelf een groter deel van de rekening van hun gezin zouden moeten dragen. “Ik heb niks tegen ouders, maar het is niet mijn taak om hun leven financieel lichter te maken,” stelt ze. Haar opvatting stuit geregeld op weerstand. “Sommigen noemen me egoïstisch of zeggen dat ik het niet snap omdat ik geen kinderen heb. Maar mijn punt gaat over het systeem, niet over kinderen,” legt Karin uit.
Ze merkt dat veel kinderloze vrienden dezelfde irritaties hebben, ook al houden ze die vaak voor zich. Het blijft een gevoelig onderwerp; ouders voelen zich snel aangesproken, terwijl dat niet haar bedoeling is. “Het lijkt alsof mensen zonder kinderen makkelijk worden vergeten, terwijl ook zij een waardevolle bijdrage leveren aan de samenleving,” zegt Karin.
Hoewel ze weet dat het taxstelsel aanpassen ingewikkeld is, wil Karin het gesprek op gang brengen over een eerlijkere verdeling van de lasten. “Laten we dit onderwerp in elk geval bespreekbaar maken,” vindt ze. Een van haar ideeën is een aparte heffingskorting voor mensen zonder kinderen, zodat hun bijdrage zichtbaarder wordt en zij vergelijkbare voordelen hebben als ouders nu.
Voor haar draait deze belastingdiscussie ook om erkenning. “De aandacht gaat vaak uit naar gezinnen en kinderen, maar wie geen kinderen heeft, draagt óók bij. Het zou goed zijn als die inzet gezien en gewaardeerd wordt, en dat gesprek mag breder gevoerd worden,” zegt ze.
Wat vind jij? Moeten mensen zonder kinderen minder belasting betalen, of is het juist eerlijk dat iedereen hetzelfde bijdraagt? Laat je mening achter op onze Facebook-pagina en doe mee aan de discussie!
