“Waarom zou ik opdraaien voor andermans ongezonde leefstijl?”
Anne (28) ergert zich al jaren aan wat zij een scheef systeem vindt. In haar ogen leggen mensen die bewust gezond leven indirect geld bij voor de zorg van rokers — en dat moet volgens haar echt anders.
“Ik let op mijn gezondheid, beweeg, rook niet en drink weinig,” zegt ze. “Waarom betaal ik dezelfde zorgpremie als iemand die zijn lichaam willens en wetens schade toebrengt?”
Voor Anne is het helder: wie bewust extra gezondheidsrisico’s neemt, hoort daar ook financieel op te worden afgerekend.
Eigen keuze of betutteling?
Het idee zorgt direct voor pittige reacties. Tegenstanders noemen het discriminerend en vrezen een glijdende schaal.
Want als rokers meer gaan betalen, waar stopt het dan?
Meer premie voor wie te zwaar is?
Duurdere verzekering voor mensen die drinken?
Sancties voor wie niet sport?
Volgens critici is juist solidariteit de ruggengraat van het Nederlandse zorgstelsel.
“Roken is geen aandoening, maar een bewuste keuze”
Anne blijft bij haar punt. Voor haar is roken geen kwestie van pech, maar een keuze waarvan de risico’s alom bekend zijn.
“We weten allang wat de gevolgen zijn. Longziekten, kanker, hartproblemen — dat kost de samenleving bakken met geld. Dan is het toch logisch dat daar iets tegenover staat?”
Ze benadrukt dat het haar niet gaat om rokers straffen, maar om eerlijkheid binnen het systeem.
Solidariteit onder vuur
Het debat raakt een gevoelige snaar: hoe ver reikt solidariteit in de zorg? In Nederland is het uitgangspunt dat iedereen samen de kosten draagt, ongeacht je persoonlijke situatie.
Maar nu de premies stijgen, groeit de discussie over leefstijl en verantwoordelijkheid. Steeds meer mensen vragen zich af of het nog wel eerlijk voelt.
Online knettert het debat
Op sociale media gaat het hard tegen hard. Een deel staat volledig achter Anne en vindt het logisch dat ongezond gedrag financiële consequenties heeft.
Anderen reageren fel en noemen haar voorstel kil en onbarmhartig. Zij wijzen erop dat verslaving complex is en dat zorg juist voor iedereen toegankelijk moet blijven.
De kampen staan lijnrecht tegenover elkaar.
Waar trek je de grens?
Blijft de premie gelijk voor iedereen, of laat je die afhangen van persoonlijke keuzes? En ondermijn je dan niet het principe van gelijke toegang?
Anne is glashelder: “Solidariteit betekent niet dat je gezond en ongezond gedrag over één kam scheert.”
Tegenstanders vrezen echter dat zo’n aanpak de samenleving juist verder uit elkaar drijft.
Wie heeft er gelijk — de voorstanders van eigen verantwoordelijkheid of de hoeders van collectieve solidariteit?
