Een avond waar niemand omheen kon
The Passion kwam dit jaar met vaart terug en liet in één klap zien waarom het elk voorjaar weer het gesprek van de dag is. Donderdagavond keek je vanuit het Drentse Dwingeloo naar een show vol muziek, gevoel en herkenbare momenten. Online ging het tijdens de uitzending al alle kanten op, met vooral één constante: iedereen had het over Roxeanne Hazes als Maria – en dat houdt nog wel even aan.
Dwingeloo zet meteen de toon
De plek werkte direct in het voordeel van de show. Het dorpsplein, het licht en de soepele camerabewegingen door de straten trokken je er zo in. Doordat alles live gebeurde, kreeg elk beeld een extra spanning en kwam elk woord harder binnen. De aftrap was meteen raak en maakte duidelijk: dit wordt geen doorsnee editie.
Kom dichterbij voelt precies van nu
Het thema ‘Kom dichterbij’ sloot perfect aan op een tijd waarin veel mensen juist afstand voelen. In tekst en regie lag de nadruk op verbinding, zonder dat het zwaar of belerend werd. Het paasverhaal kreeg een update die helemaal van nu is, terwijl de basis vertrouwd bleef. Die mix – vernieuwend én herkenbaar – maakt dat je moeiteloos meegaat.
Milan van Waardenburg: rustig én krachtig
Als Jezus ademde Milan van Waardenburg kalmte en zekerheid. Geen groot gebaar om het grootse gebaar, maar precies gedoseerde emotie wanneer het moest. Zijn zang was trefzeker en constant, waardoor hij de hele avond als stevig anker voelde. Je zag: hij hoeft niet te overdrijven om indruk te maken.
Roxeanne Hazes laat je alles voelen
De grootste verrassing – of beter gezegd bevestiging – was Roxeanne Hazes als Maria. Ze speelde ingetogen en echt, waardoor scènes bijna stil kwamen te staan van intensiteit. Haar stem had die warme, licht rauwe klank die meteen binnenkomt. Op een van de heftigste momenten, wanneer Maria haar zoon toespreekt, kon je de stilte over het plein bijna horen. Dat soort kippenvel zie je zelden op tv.
Astrid Kersseboom houdt de lijnen strak
De vertelling was in handen van Astrid Kersseboom, en dat bleek precies goed. Met heldere dictie en een rustig tempo gaf ze richting zonder afstand te scheppen. Informatie en emotie liepen naadloos in elkaar over, waardoor je nergens de draad kwijtraakte tussen scènes en songs. Veel kijkers vonden haar een van de prettigste vertellers tot nu toe.
Bekende koppen, lage drempel
Met Bas Ragas, Anouk Maas en Thomas van der Vlugt stond er een cast waar je meteen iets mee hebt. Die herkenbaarheid trekt nieuw publiek binnen, terwijl het niveau overeind blijft. Het draait niet alleen om de naam, maar om wat ze meebrengen voor het verhaal – en dat zat dit jaar helemaal goed.
Socials gingen direct los
Op X, Instagram en Facebook stroomden de tijdlijnen vol. Favoriete momenten werden gedeeld, fragmenten teruggekeken en besproken. Vooral Roxeanne en Astrid kregen veel lof, met daarnaast waardering voor Milans constante spel. Natuurlijk klonken er ook kritische geluiden – hoort erbij – maar juist die mix houdt het gesprek interessant.
Waarom dit concept blijft raken
De kracht van The Passion zit in het telkens anders durven vertellen van een oerbekend verhaal. De kern blijft overeind, maar de vorm verrast elke keer weer. Live spelen helpt enorm: het gevoel dat het nu gebeurt zorgt voor spanning en betrokkenheid die je niet uit een opname haalt. Je voelt de energie van het moment.
Vergeleken met eerdere jaren
Zoals altijd werd 2026 meteen naast vorige edities gelegd. Veel mensen vonden deze aflevering sterk door de rust, de duidelijke lijn en de focus op emotie. Tegelijk waren er kijkers die wat meer spektakel misten. Smaak blijft persoonlijk – en precies dat maakt de jaarlijkse discussie rond The Passion zo leuk fel.
Wat blijft hangen
Als de laatste noot wegsterft, onthoud je vooral drie schakels: Milans solide basis, Astrids glasheldere vertelling en Roxeannes ontroerende Maria. Samen trokken ze je echt dichterbij – precies wat het thema beloofde. De boodschap van verbinding blijft nog even nagalmen. Waar bleef jouw blik hangen tijdens deze editie?
