“Alsof ik voortdurend in de gaten word gehouden”
Een licht gevoel van ongemak is uitgegroeid tot pure ergernis. Jantien (55) woont al twintig jaar met veel plezier in haar rijtjeshuis, maar sinds haar overbuurman meerdere beveiligingscamera’s heeft opgehangen, voelt ze zich totaal niet meer op haar gemak.
“Zodra ik de gordijnen opentrek, staren die zwarte bolletjes mijn kant op,” vertelt ze. “Misschien stel ik me aan, maar het lijkt alsof er dag en nacht iemand meekijkt.”
Volgens haar hangen er inmiddels drie camera’s aan zijn gevel — en één lijkt pal op haar voordeur te zijn gericht.
Bescherming of controlezucht?
De overbuurman begrijpt de ophef niet. In de straatapp schreef hij dat de camera’s er puur voor de veiligheid hangen. “De laatste maanden zijn er meerdere pakketten gejat. Ik wil mijn huis gewoon beveiligen.”
En juist daar wringt de schoen: waar trek je de grens tussen je eigen veiligheid bewaken en de privacy van anderen respecteren?
Jantien is helder: “Film je eigen huis, maar laat het mijne erbuiten.”
“Mijn gevoel van vrijheid is weg”
Het constante idee dat iemand meekijkt, vreet aan haar. “Ik sta anders in mijn tuin. Ik denk bij alles na wat ik doe. Dat is toch niet normaal?”
Ze is het gesprek met haar buurman aangegaan, maar volgens haar werd hij snel defensief. “Hij vond dat ik overdreef en dat ik niets te verbergen heb. Maar daar gaat het helemaal niet om.”
Moet je pas tegen cameratoezicht ingaan als je iets te verbergen hebt, of draait dit simpelweg om principes?
De regels tegenover fatsoen
Wettelijk is het niet zwart-wit. Camera’s mogen, maar structureel andermans eigendom filmen zonder noodzaak mag niet. Toch is dit in woonwijken lastig te handhaven.
En zelfs als iets formeel kan en mag, wil dat nog niet zeggen dat het sociaal gezien oké is.
Is het onvriendelijk om je straat mee te filmen, of stel je je aan als je je daar druk over maakt?
De buurt is het oneens
De buurtapp draait overuren. Sommige buren staan volledig achter Jantien. “Vandaag zijn het camera’s, morgen drones,” appt iemand.
Anderen vinden haar reactie overdreven. “Als je niets verkeerd doet, wat maakt het dan uit?” klinkt het aan de andere kant.
Team ‘privacy’ staat lijnrecht tegenover team ‘veiligheid’.
Waar trek je de grens?
Slimme deurbellen en beveiligingscamera’s zijn betaalbaar en makkelijk te installeren, dus ze duiken overal op. Maar wat doet dat met de sfeer en het vertrouwen in de straat?
Voor Jantien is één ding zonneklaar: “Ik wil me thuis voelen in mijn eigen huis. Niet het idee hebben dat ik in een realityshow zit.”
Wie moet er nu inschikken: de alerte buurman of de overbuurvrouw die er horendol van wordt?
