Je kijkt ernaar en denkt vast: gewoon een gevouwen stukje papier. Toch was het voor heel wat schoolkids het geheime tijdverdrijf tijdens slaapverwekkende lessen en die lange middagen op het plein.
Dit is een happertje: een door jezelf gevouwen papierspel met kleurtjes, getallen en stiekeme berichtjes.
Het favoriete spel op het schoolplein
Ruim vóór de tijd van smartphones en apps hielden kinderen zich bezig met eenvoudige dingen. Een vel papier, een pen en wat fantasie waren al genoeg voor uren lol.
Je zag het happertje echt overal. In de klas, in de pauze of stiekem onder de bank. Iedereen wist hoe het werkte en bijna iedereen kon er eentje maken.
Zo werkte het happertje
Het idee was simpel, maar gek genoeg superleuk. Buitenkant: kleuren of nummers. Binnenin: vakjes met opdrachtjes, voorspellingen of flauwe grapjes.
Je liet iemand eerst een kleur kiezen, dan een nummer, terwijl jij het ding open-dicht-open-dicht bewoog. Daarna wees de speler een vakje aan en verscheen de ‘voorspelling’.
Wat daaruit rolde varieerde van ‘je bent verliefd’ tot ‘geef iemand een compliment’.
Waarom je het bijna niet meer ziet
Tegenwoordig is er altijd wel een scherm binnen handbereik. Games zitten in je telefoon, tablet of laptop. Daardoor zijn dit soort simpele, zelfbedachte spelletjes een beetje naar de achtergrond geraakt.
Een happertje vraagt om geduld, creativiteit en samen spelen. En juist dat voelt minder vanzelfsprekend in een wereld die vooral digitaal is.
Een stukje jeugd dat je bijblijft
Als je ermee bent opgegroeid, komen de herinneringen meteen terug: het geknisper van papier, lachen om de uitkomst en stiekem de tekstjes aanpassen.
Het happertje bewijst dat je met bijna niets iets leuks kunt maken. Misschien is dat precies waarom zóveel mensen er met een glimlach aan terugdenken.
