“In een doorsnee parkeervak krijg je ’m niet kwijt”
Teun (45) scoorde vorig jaar z’n droom: een gigantische Dodge Ram pickup. Waar hij glimt van trots op die stoere bak, zien de buren vooral gedoe. Het ding is zo groot dat je ’m simpelweg niet in een standaardparkeervak kwijt kunt.
Volgens Teun kan het niet anders. “Ik heb het geprobeerd, maar het lukt gewoon niet. Dan steekt hij uit of blokkeer ik de weg. Dus ja, ik sta soms dubbel geparkeerd.”
De buurt noemt het egoïsme — hij zegt dat het pure noodzaak is.
Droomauto of ruimtevreter?
Een Dodge Ram staat bekend om z’n flinke formaat. In woonwijken met smalle straten en weinig parkeerruimte zit je met zo’n unit al snel in de knel.
Buren klagen dat je minder plekken overhoudt en dat het zicht in de straat slechter wordt. Sommigen zeggen zelfs dat hulpdiensten er moeilijker langs kunnen als die pickup dubbel staat.
Teun snapt de irritatie, maar blijft bij zijn punt. “Ik betaal wegenbelasting, verzekering en alles eromheen. Dan mag ik mijn auto toch ook gewoon parkeren?”
“Ze hoeven niet zo te mopperen”
Teun vindt dat z’n buren overdrijven. Volgens hem zijn mensen in Nederland steeds minder verdraagzaam naar elkaar.
“Het is mijn auto, mijn keuze. Ik doe niemand expres lastig. Maar als er meteen geklaagd wordt of er briefjes onder mijn ruitenwisser verschijnen, dan vraag ik me af wie hier nou echt asociaal is.”
Die boodschap verdeelt de buurt stevig.
De hamvraag: wie beweegt er mee?
Het gaat intussen om meer dan één auto. Wie pakt de verantwoordelijkheid in de openbare ruimte? Moet je met een uitzonderlijk grote wagen je rij- en parkeergedrag aanpassen, of moet de omgeving ruimte maken voor veranderende mobiliteit?
Voorstanders van Teun vinden dat je vrij bent om te rijden wat je wilt. Tegenstanders zeggen dat die vrijheid ophoudt zodra anderen er hinder van hebben.
Auto’s worden groter, ruimte niet
Experts wijzen erop dat auto’s de laatste jaren flink gegroeid zijn, terwijl parkeervakken in oudere wijken niet mee zijn gegroeid. Daardoor botst het steeds vaker tussen autobezitters en omwonenden.
Teuns verhaal staat dus niet op zichzelf, maar past in een bredere trend waarin persoonlijke mobiliteit wringt met gedeelde ruimte.
Ruzie op straat of principekwestie?
In Teuns straat blijft het onderwerp doorsudderen. Waar de één een trotse eigenaar van een droomauto ziet, herkent de ander een symbool van buitensporig ruimtegebruik en weinig rekening houden met elkaar.
Wie zit hier goed: de eigenaar die z’n vrijheid wil beschermen, of de buren die hun leefomgeving willen bewaken?
