Anne is 23, net klaar met studeren en werkt fulltime; op papier doet ze alles volgens het boekje. Toch slaapt ze nog steeds in haar oude kamer bij haar ouders. Niet omdat ze dat zo graag wil, maar omdat er simpelweg geen alternatief is. “Ik sta al jaren ingeschreven, reageer op elke woning en krijg telkens hetzelfde bericht: helaas, u bent niet geselecteerd,” vertelt ze. Voor haar is het woningtekort geen ver-van-je-bed-thema; het zet haar leven op pauze. Geen eigen plek, geen ademruimte, geen echte start.
Huizen waar niemand nog verder komt
Wat Anne het meest steekt, is dat ze tijdens het zoeken steeds hetzelfde plaatje ziet. Grote eengezinswoningen met vier slaapkamers, bewoond door één of twee oudere mensen. “Iedereen mag comfortabel wonen,” zegt ze, “maar het voelt krom dat gezinnen ruimte tekort hebben en starters vastlopen, terwijl complete huizen half leeg staan.” Voor haar gaat het niet om schuld, maar om slimmer omgaan met wat er is. De voorraad groeit amper, terwijl de verdeling juist schever wordt.
Dwang klinkt bot, maar stilzitten doet meer pijn
Anne snapt dat dit hard binnen kan komen. Mensen verplicht kleiner laten wonen roept meteen weerstand op. Toch vindt ze het gesprek onvermijdelijk. “We doen nu alsof verhuizen altijd een vrije keuze is, maar woonruimte is een schaars goed geworden.” Ze vergelijkt het met andere collectieve systemen. “Voor zorg, pensioen en verkeer accepteren we ook regels; waarom zou wonen onaantastbaar zijn?” In haar ogen hoort bij solidariteit soms dat je plek maakt voor de generatie na jou.
De emotionele prijs van blijven wonen
Critici zeggen vaak dat ouderen emotioneel verbonden zijn met hun huis. Anne begrijpt dat, maar vindt het verhaal niet compleet. “Iedereen levert iets in,” zegt ze. “Ik lever mijn zelfstandigheid in, stel toekomstplannen uit en lever m’n rust in.” Volgens haar wordt de emotionele tol voor jongeren structureel onderschat. Relaties worden uitgesteld, kinderen lijken onrealistisch en je kiest je baan op reistijd in plaats van op ambitie.
Niet tegen ouderen, wel tegen het systeem
Anne benadrukt dat ouderen niet haar tegenstanders zijn. Haar kritiek gaat over beleid dat al decennia wordt doorgeschoven. “Politici hebben te lang gedaan alsof de markt het oplost.” Het gevolg: een generatie die alles doet wat gevraagd wordt, maar nergens terechtkan. “Dan ga je vanzelf nadenken over herverdeling,” zegt ze. “Niet omdat je boos bent, maar omdat het simpelweg nodig is.”
Een lastige kwestie waar niemand aan wil
Of verplicht kleiner wonen dé oplossing is, daar is Anne niet star in. Wat voor haar vaststaat, is dat niets doen geen optie meer is. “Elke oplossing doet iemand pijn,” zegt ze. “De vraag is alleen wie.” Voor nu ligt die pijn vooral bij jongeren. En zolang dat zo blijft, blijft de woede groeien. “Ik vraag geen luxe,” besluit Anne. “Gewoon een plek om te starten.”
Wat vind jij van Anne’s idee? Laat het weten in de reacties!
