Sanne is 29 en mama van drie. Terwijl ze haar pasgeboren kindje tegen zich aandrukt, draagt ze een last die ze maar moeilijk onder woorden krijgt. ‘Dat derde kindje wilde ik eigenlijk niet,’ fluistert ze, met vochtige ogen.
Het klinkt hard, maar dit is waar ze elke dag mee wakker wordt. Dat ze van haar baby houdt, staat niet ter discussie. Alleen: die zwangerschap kwam onverwacht en sloeg in als een bom.
Zij en haar partner hadden altijd gedacht aan twee kinderen. Met hun zoon en dochter van vier en zes voelde alles compleet.
‘Het klopte allemaal,’ zegt Sanne. ‘We hadden onze draai gevonden en de boel in balans.’
Een derde kind stond niet op de radar. Ze rende al tussen werk, relatie en twee kleintjes door. Het leven was druk, maar te behappen.
Toen de test onverwacht positief bleek, kantelde alles. ‘Ik was verbijsterd,’ vertelt Sanne. ‘Overweldigd en onzeker. Hoe gingen we dit in hemelsnaam volhouden?’
De lastige waarheid erkennen
Sanne en haar partner stonden voor een moeilijke keuze. Ze wogen alles af en besloten de zwangerschap voort te zetten. Rationeel snapte Sanne dat, maar het voelde nooit echt als haar eigen besluit.
‘Het leek alsof ik de regie kwijt was,’ zegt ze. ‘De druk van familie, de samenleving en zelfs mijn eigen verwachtingen was gigantisch.’
Deze zwangerschap voelde compleet anders dan de vorige twee. Waar ze toen vol blijdschap en verwachting zat, hing er nu een loodzware deken overheen. ‘Ik deed mijn best om blij te zijn,’ zegt ze, ‘maar diep vanbinnen bleven angst en machteloosheid kleven.’ Ze had het gevoel dat ze vastzat in iets waar ze niet uit kon.
Na de bevalling draaide dat niet zomaar bij. De liefde voor haar baby was er meteen, maar er bleef een onderstroom van spijt.
‘Het klinkt afschuwelijk,’ zegt Sanne met een trillende stem. ‘Maar dit was niet het leven dat ik voor me had gezien.’
Met de komst van nummer drie doken er nieuwe uitdagingen op. De routine die ze met twee kinderen eindelijk in de vingers hadden, raakte weer zoek. ‘Alles waar we zo lang aan hadden gebouwd, leek door onze handen te glippen,’ vertelt ze. Het was niet alleen de gebroken nachtrust; emotioneel raakte ze ook uitgeput.
Haar relatie kwam onder spanning te staan. ‘We kibbelden meer dan ooit,’ zegt ze. ‘Ik voelde me zo alleen met wat ik dacht en voelde. Hij deed zijn best om me te begrijpen, maar hoe leg je uit dat je iets niet wilde dat nu wél deel van je gezin is?’ Dat gevoel van alleen zijn maakte alles nog zwaarder.
Toch blijft Sanne zich inzetten voor haar gezin. Ze ziet in hoe complex haar emoties zijn en zoekt actief manieren om ermee om te gaan. Met hulp van een therapeut leert ze haar binnenwereld beter kennen en stappen vooruit te zetten. ‘Ik hou van mijn kind,’ zegt ze vastberaden. ‘Maar ik wil ook eerlijk zijn over wat er in mij omgaat, zodat ik kan helen en er écht voor mijn kinderen kan zijn.’
Sanne laat zien dat een zwangerschap of gezinsuitbreiding niet altijd een sprookje is. De werkelijkheid is soms rommelig en pijnlijk, en die emoties zijn niet simpel op te lossen. Door open te zijn over wat er speelt, hoopt ze zichzelf te helpen én anderen die met vergelijkbare gevoelens worstelen. ‘Je bent niet de enige,’ benadrukt ze. ‘En het is oké om te voelen wat je voelt.’
