Martijn (44) is er he-le-maal klaar mee. Hij liet een kabelgoot in de stoep aanleggen zodat hij zijn elektrische auto voor de deur kon opladen. Maar z’n buren parkeren steeds op “zijn” plek, en dat steekt. Ondanks die hele investering lijkt niemand om hem heen te snappen hoe onhandig dit voor hem is. “Het is zó irritant,” verzucht hij. “Ik heb niet voor niets die goot laten maken om makkelijk bij mijn auto te komen met de kabel. En toch zetten anderen hun auto daar neer alsof het niks uitmaakt.”
Die kabelgoot zorgt ervoor dat je de laadkabel veilig over de stoep kunt leggen zonder dat iemand struikelt. Het idee was simpel: auto voor de deur, stekker erin, klaar. Maar ja, iets aanleggen in de openbare ruimte betekent niet dat je dat stukje straat ineens kunt claimen. Dat blijkt nu pijnlijk duidelijk.
Gedoe en mogelijke uitwegen
Martijn snapt best dat het om een openbare parkeerplaats gaat, maar hij vindt dat zijn inzet en kosten toch iets zouden mogen betekenen. Hij koos voor elektrisch rijden om duurzamer bezig te zijn en niet meer te hoeven tanken. Als hij niet kan opladen, voelt dat als dweilen met de kraan open. “Het is telkens weer gedonder,” zegt hij moedeloos.
De aanleg van de kabelgoot kostte flink wat geld en ook de vergunningen regelen was een heel traject. “Ik dacht: ik regel alles netjes volgens de regels, dan komt het wel goed. Nou, mooi niet,” legt hij uit. Iedereen in de straat weet van de kabelgoot, maar doen er weinig mee.
Hij heeft al meerdere keren met de buren gesproken. “Ik heb vriendelijk gevraagd om er rekening mee te houden, maar het lijkt niet echt binnen te komen. En officieel mogen ze er gewoon staan, want het is openbare grond.”
Dat juridische stukje maakt het extra lastig. Hij weet dat hij geen exclusief recht heeft op die plek, maar als hij er nooit kan staan voelt z’n investering wel erg zinloos. “Ik kan anderen niet verplichten ergens anders te parkeren, maar elke keer dat de plek bezet is, voelt het respectloos.”
Een buurman, die liever anoniem blijft, vindt het óók ongemakkelijk. “Ik snap dat hij moet laden, maar die plek is niet van hem. Ik heb zelf ook geen vaste parkeerplaats, waarom hij dan wel?”
Martijn denkt na over stappen richting een formele oplossing, al weet hij dat het een ingewikkeld verhaal wordt. “Ik heb de gemeente gebeld voor een gereserveerde laadplek, of iets wat daarop lijkt. Maar dat gaat allemaal tergend langzaam.”
Volgens hem is er sowieso een breder gesprek nodig over laadplekken en straatgebruik. “Steeds meer mensen rijden elektrisch, maar duidelijke afspraken over wie waar kan parkeren ontbreken vaak.” Voor Martijn blijft het voorlopig vaag of er een echte oplossing komt. “Voor sommigen lijkt het een detail, voor mij is het groot gedoe. Waarom kunnen we niet gewoon een beetje rekening met elkaar houden?”
Voor nu zit er weinig anders op dan afwachten of er beweging komt, al verwacht hij op korte termijn geen wonderen. “Het voelt alsof aandacht voor elkaar steeds schaarser wordt. Totdat dat verandert, blijft die frustratie.”
