Een vermogen inzetten voor het thuisfront
Denk eens in: je verkoopt je onderneming voor zoveel geld dat je nooit meer hoeft te werken. De meeste mensen zouden een tandje terugschakelen, maar Marcel LeBrun koos juist de andere kant. Toen hij in 2011 zijn techbedrijf Radian6 aan Salesforce verkocht voor zo’n 340 miljoen dollar, draaide hij zich níet om naar luxe. In plaats daarvan keek hij naar zijn geboorteplaats Fredericton, waar het aantal mensen zonder vaste woonplek al jaren stijgend was.
Van cash-out naar impact in je eigen stad
In plaats van achteroverleunen stapte LeBrun recht op een vraagstuk af dat hem raakte: dakloosheid. Niet nog meer losse donaties die het probleem tijdelijk dempen, maar een aanpak die mensen echt weer vooruithelpt. Zo ontstond 12 Neighbours. Met die stichting investeerde hij ongeveer 4 miljoen dollar in 99 compacte, zelfstandige woningen. Het doel: vaste grond onder de voeten, niet alleen een slaapplek voor één nacht.
Een wijk waar rust en veiligheid voorop staan
De tiny houses vormen samen een afgeschermde wijk met gecontroleerde toegang. Dat klinkt misschien zakelijk, maar het gaat juist om veiligheid en voorspelbaarheid. In een rustige, overzichtelijke omgeving kunnen bewoners tot rust komen en werkt hulpverlening beter. Je vindt er ondersteuning voor mentale gezondheid, verslavingszorg en medische hulp, zonder telkens van loket naar loket te moeten.
Werk, ritme en erbij horen
Een dak boven je hoofd is stap één; ritme in je dag is minstens zo belangrijk. Daarom draaien er in en rond de community verschillende werkprojecten. Bewoners kunnen kleine klussen oppakken, nieuwe skills leren en stukje bij beetje vertrouwen opbouwen. Dat is precies het verschil met de traditionele opvang, waar de focus vaak op noodhulp ligt in plaats van op toekomst.
Betaalbare huisvesting als vliegwiel
Bij 12 Neighbours is betaalbaarheid heilig. Je staat maximaal dertig procent van je inkomen af aan huur; in de praktijk is dat vaak rond de 200 dollar per maand. Energie en internet zitten daarbij inbegrepen. Zo ontstaat er ruimte om schulden af te lossen, een financiële buffer te maken of te investeren in opleiding. Het project draait niet om winst, maar om herstel en vooruitgang, waardoor het ook op de lange termijn houdbaar blijft.
Van 99 naar pakweg 120 huisjes
Het begon met 99 woningen, maar daar bleef het niet bij. In 2025 groeide het uit tot ongeveer 120 tiny houses. Daardoor kregen nog meer mensen in en rond Fredericton een eigen plek. Tegelijk liet de oplopende wachtlijst – honderden aanmeldingen – zien hoe groot de nood is. Zelfs in een relatief kleine stad is de vraag naar structurele, betaalbare huisvesting enorm.
Wat een eigen sleutel betekent
Als je jaren tussen straat en opvang hebt doorgebracht, is een sleutel veel meer dan een stukje metaal. Bewoners vertellen dat ze eindelijk weer doorslapen, hun spullen niet meer hoeven te bewaken en hun dag kunnen plannen zonder constante stress. Een vaste plek geeft je regie terug. Het sociale weefsel in de buurt helpt daarbij: buren letten op elkaar, eten samen of maken een ommetje. Die onderlinge steun verkleint de kans op terugval en vergroot het vertrouwen dat je het opnieuw kunt opbouwen.
Een model waar anderen van leren
Het concept van 12 Neighbours trok al snel aandacht in heel Canada. Gemeenten en hulporganisaties zien het als een concreet alternatief voor grootschalige, vaak anonieme opvangplekken met weinig perspectief. Delegaties reizen naar Fredericton om te zien hoe wonen, zorg en daginvulling hier samenkomen – en hoe je dat praktisch organiseert zonder dat de uitgaven uit de hand lopen.
Interesse tot ver buiten Canada
Ook buiten Canada vragen beleidsmakers hoe overdraagbaar dit model is. Het spreekt aan omdat het mensgericht is, financieel helder en relatief vlot op te schalen. De huisjes zijn bescheiden, maar de werkwijze eromheen – betaalbare huur, intensieve begeleiding, een veilige buurt en een route naar werk – maakt het krachtiger dan de som der delen.
Meer dan vrijgevigheid: een visie
Het succes komt niet alleen voort uit het geïnvesteerde bedrag. Het is vooral de combinatie van ondernemerschap en maatschappelijke betrokkenheid die het verschil maakt. LeBrun laat zien dat je met dezelfde vastberadenheid waarmee je een bedrijf bouwt, ook een sociale oplossing kunt neerzetten die blijft staan. Het project in Fredericton schuift daarmee een belangrijke vraag naar voren: hoe kunnen steden dakloosheid structureel aanpakken, en welke rol kunnen succesvolle ondernemers daarin spelen? Eén ding is duidelijk: als je welvaart inzet voor blijvende impact, verander je niet alleen iemands adres, maar ook iemands toekomst.
