Met een getekend gezicht op jacht naar een baan
De 46-jarige Melissa Sloan, moeder van twee, zit naar eigen zeggen rond de 800 tatoeages en snapt niet waarom ze bijna nergens aan de bak komt. Het begon in haar twintiger jaren en al snel ging ook haar gezicht mee in de inkt. Dat is nu zo goed als volledig bedekt. Ze laat geregeld nieuwe plaatjes over oudere zetten, waardoor er lagen over elkaar zijn ontstaan. Volgens haar is juist die opvallende look de reden dat sollicitaties nauwelijks iets opleveren.
Waar het allemaal mee begon
Wat ooit startte met een paar kleine prentjes, groeide uit tot iets dat haar hele leven meekleurt. Rond haar twintigste zette ze de eerste. Daarna ging het rap. Ook plekken die je normaal liever laat voor wat ze zijn—zoals je gezicht—kwamen aan de beurt. En als er geen vrije huid meer te vinden is, gaat er simpelweg weer een nieuwe laag overheen. Zo blijf je bezig, zegt ze.
Wat zoveel inkt doet met je baankansen
Melissa denkt dat vooral haar uiterlijk de boel tegenhoudt. Ze merkt dat werkgevers afhaken zodra ze binnenstapt. Je kunt je voorstellen: zichtbare tatoeages, zeker in je gezicht, blijven voor veel bedrijven lastig. Die eerste indruk weegt zwaar, zegt ze, waardoor ze niet eens toekomt aan laten zien wat ze kan.
Van wc’s schrobben tot weggestuurd worden
Eerder werkte ze als toiletreiniger, maar die baan raakte ze kwijt. Officieel omdat het “niet goed genoeg” was, al vraagt ze zich af of haar met inkt bedekte gezicht toch heeft meegespeeld. Opvallend, zegt ze, want haar baas toen had zelf ook flink wat tatoeages. Melissa geeft aan dat ze bijna elk soort werk wil doen: als iemand morgen belt, staat ze klaar—ongeacht de functie.
Solliciteren schiet vooralsnog weinig op
Recente pogingen om weer aan de slag te gaan—onder meer opnieuw als toiletreiniger—liepen stuk. Ze is ervan overtuigd dat haar uiterlijk de afwijzingen verklaart. Online duiken zelfs verhalen op dat ze nog nooit een baan gehad zou hebben. Onzin, zegt ze; ze heeft wel degelijk gewerkt en wil gewoon weer meedraaien.
Zelfs tattooshops trekken soms een grens
Ook binnen de tattoowereld loopt ze vast. Sommige studios willen haar niet meer behandelen. Volgens haar vinden ze dat ze “te ver” is gegaan. Best vreemd: je begint aan iets persoonlijks dat goed voelt, en ineens zeggen de mensen die je hielpen dat het genoeg is geweest. Toch blijft ze erbij dat dit is wat ze wil—het is haar lijf en haar keuze.
Dagelijks leven: veel blikken en dichte deuren
Niet alleen werkgevers reageren terughoudend. Melissa zegt dat ze op de school van haar kinderen minder welkom is en in de lokale kroeg scheef wordt aangekeken. Als je zo zichtbaar anders bent, merk je dat mensen sneller oordelen voordat je iets hebt gezegd. Dat vindt ze misschien nog wel het lastigst: je krijgt weinig kans om te laten zien wie je bent achter al die lagen inkt.
Doorgaan tot haar zeventigste
Ondanks de afwijzingen is ze niet van plan te stoppen. Ze wil doorgaan tot haar zeventigste en uiteindelijk elk stukje huid bedekken. Haar gezicht oogt inmiddels wat blauwachtig door alle lagen, en er worden grapjes gemaakt dat ze op een smurf lijkt. Dat raakt haar naar eigen zeggen niet. Ze voelt zich het meest zichzelf met tatoeages en laat zich niet wegduwen door wat anderen denken.
Wat je ervan meeneemt
Melissa’s verhaal laat zien hoe botsend uiterlijke expressie en de praktijk van de arbeidsmarkt kunnen zijn. Zichtbare tatoeages—zeker in je gezicht—kunnen deuren sluiten, ook al wil je dolgraag werken. Tegelijkertijd is haar vasthoudendheid duidelijk: ze kiest voor een uiterlijk waar ze zich prettig bij voelt, met alle gevolgen van dien. Of werkgevers ooit verder kijken dan de inkt, moet blijken. Melissa hoopt in elk geval op die ene kans om te laten zien dat er achter 800 tattoos meer schuilgaat dan je in één oogopslag ziet.
