Johan, 23 jaar, zegt dat zijn generatie er klaar mee is. Terwijl ouderen mopperen over pensioenen, QR-codes en het jachtige tempo van nu, ziet hij vooral één ding als hij om zich heen kijkt: ongelijkheid. “Ze doen net alsof zij het het zwaarst hebben, maar als je eerlijk kijkt naar de feiten, zie je wat anders.”
Na zijn afstuderen werkt Johan fulltime en woont hij nog steeds in een piepkleine kamer. “Ik betaal krankzinnig veel huur voor iets waar je vroeger je bezem in zou zetten. Een huis kopen zit er niet in. Sparen lukt amper. En dan hoor je ouderen zeggen dat zij het zo moeilijk hebben.”
Een woning die bijna kwam aanwaaien
Volgens Johan hebben veel ouderen vooral mazzel gehad. “Zij konden een huis kopen toen dat nog normaal geprijsd was. Voor bedragen waar je nu nog niet eens een parkeerplek voor krijgt. En die woning is inmiddels tonnen meer waard.”
Hij klinkt niet boos, wel gefrustreerd. “Het is geen verwijt, het is gewoon de realiteit. Zij zitten op enorme overwaarde. Wij hebben niks. Geen huis, geen reserve, geen zekerheid.”
Waar ouderen volgens hem vaak een afgeloste hypotheek hebben, spaargeld op de rekening en uitzicht op pensioen, leeft zijn generatie van salarisstrook naar salarisstrook. “Een wasmachine die kapotgaat is voor ons al meteen crisis.”
Altijd dat gemopper
Wat hem het meest steekt, is het eindeloze klagen. “Dan hoor je dat vroeger alles beter was of dat ze zo hard hebben moeten ploeteren. Intussen wonen ze ruim met een tuin, rijden ze auto en gaan ze meerdere keren per jaar weg.”
Hij snapt dat niet iedere oudere welvarend is, maar het grotere plaatje klopt volgens hem niet. “De groep die écht niets heeft, is klein. De groep jongeren die niets heeft, is gigantisch.”
Volgens Johan worden jongeren steeds weggezet als lui of verwend. “We zouden te veel koffie drinken, te weinig werken en onrealistische eisen hebben. Maar de werkelijkheid is dat het systeem gewoon op slot zit.”
Geen startkans, geen idee van toekomst
Een huis kunnen kopen voelt voor Johan bijna als fictie. “Je hebt tegenwoordig twee inkomens nodig, waterdichte contracten en dan nog een flinke zak eigen geld. Waar moeten wij dat vandaan halen?”
Het draait volgens hem niet alleen om geld, maar om perspectief. “Je hebt nergens naartoe te werken. Alles is tijdelijk. Huur is absurd duur. Sparen schiet niet op. En ondertussen blijven de prijzen stijgen.”
Het wordt tijd voor eerlijkheid
Johan wil geen strijd tussen generaties, hij wil erkenning. “Wees gewoon eerlijk: ouderen hebben het in Nederland gemiddeld genomen goed. Ze waren op het juiste moment op de juiste plek.”
Volgens hem moet dát de basis zijn voor verandering. “Doe niet alsof iedereen op hetzelfde punt start. Dat is simpelweg niet zo.”
Met een zucht rondt hij af. “Zij hebben een koophuis en spaargeld. Wij hebben studieschuld, hoge huur en onzekerheid. En toch wordt er gedaan alsof wij zeuren. Dat voelt gewoon krom.”
