Thea is 76 en buigt zich aan de keukentafel over een dikke stapel papier. Rekeningen. Post van de zorgverzekeraar. Overzichten die pas landen na drie keer lezen. “Ik kan niet zonder zorg,” zegt ze zacht. “Maar ik durf niet meer.”
Elke afspraak lijkt een gok
Al maanden kwakkelt Thea. De huisarts raadde vervolgonderzoek aan en de verwijzing ligt al klaar. Toch schuift ze het voor zich uit. Niet omdat ze niet wil, maar omdat ze bang is voor de kosten.
“Je hoofd zegt niet meer: word ik beter? Je denkt alleen nog: wat gaat dit me kosten.”
Haar eigen risico is bijna op. Medicatie is duurder geworden. En dan weer horen dat de zorgkosten stijgen. “Daar zakt je moed echt van in.”
Vroeger liep je gewoon binnen
Thea denkt terug aan een tijd waarin je bij klachten gewoon naar de dokter ging. “Je stond er niet bij stil. Je maakte een afspraak en klaar.”
Nu weegt ze alles af. “Kan dit nog even wachten? Is het echt nodig? Of red ik het nog een paar maanden?”
Ze snapt dat uitstellen riskant kan zijn. Dat zegt de arts ook. “Maar hij betaalt mijn rekeningen niet.”
Weinig speelruimte met alleen pensioen
Thea leeft van haar pensioen. Geen grote buffer. Geen luxe. “Ik let overal op. De verwarming lager. Geen dure dingen. Maar op zorg kun je niet echt besparen.”
Elke verhoging voel je meteen. “Voor sommigen is het een paar tientjes. Voor mij is het kiezen tussen zorg of rust in mijn hoofd.”
Onzichtbare angst
Wat haar het meest steekt, is dat bijna niemand dit ziet. “Er wordt vaak gezegd dat ouderen het zo goed hebben. Maar er zijn veel mensen zoals ik die elke euro twee keer moeten omdraaien.”
Soms schaamt ze zich. “Je zegt niet snel dat je zorg mijdt omdat je bang bent. Dat voelt verkeerd.”
Maar het gebeurt wel. “Vaker dan mensen denken.”
En het wordt alleen maar duurder
Dat de kosten opnieuw stijgen voelt voor Thea als een dreun. “Ik heb het idee dat ik achteruitga terwijl ik niets fout doe.”
Ze vraagt geen extra’s. Geen luxe behandelingen. “Ik wil gewoon geholpen worden zonder bang te zijn.”
Een groep die je nauwelijks hoort
Thea weet dat ze niet de enige is. “Er zijn veel ouderen die stil zijn. Die niet klagen. Die gewoon wachten.”
Maar wachten kost altijd. “Als je te lang wacht, wordt het erger. En uiteindelijk duurder. Voor iedereen.”
Ze staart naar de papieren op tafel en schuift ze weg. “Ik hoop dat ik de stap naar zorg durf te zetten voordat het misgaat.”
Dan fluistert ze: “Ziek zijn is al zwaar genoeg. Angst voor de rekening hoort daar niet bovenop.”
