In Amsterdam lijkt het er inmiddels op dat zelfs plagen rechten krijgen. De Partij voor de Dieren wil dat ratten en ander ongedierte niet langer actief bestreden worden. Volgens de partij is het doden van dieren onethisch en moet de stad op zoek naar vriendelijkere manieren. Maar bij bewoners overheerst vooral verbazing en irritatie.
Ratten horen er blijkbaar bij
Als je in Amsterdam woont, weet je dat ratten allang geen uitzondering meer zijn. Ze scharrelen langs vuilniszakken, verdwijnen onder terrassen en duiken op bij speeltuintjes. Voor veel mensen is het inmiddels dagelijkse kost. En juist nu wil de Partij voor de Dieren een pas op de plaats maken in de aanpak.
Volgens die partij ligt het probleem niet bij de rat, maar bij ons. Rommelig afvalbeheer, etensresten op straat en propvolle containers zouden de echte oorzaak zijn. Ratten doen simpelweg wat ratten altijd doen.
Bewoners maken zich zorgen
Lang niet iedereen ziet dat zitten. “We hebben nu al overlast,” zeggen bewoners. “Als je stopt met bestrijden, loopt het uit de hand.”
Ze zorgen niet alleen voor smeerboel, maar brengen ook gezondheidsrisico’s mee. Kabels worden aangevreten, ziektes kunnen meeliften en kelders of tuinen raken onbruikbaar. Voor gezinnen met kinderen of horecaondernemers voelt het plan daardoor nogal wereldvreemd.
“Leuk hoor, vanuit een idealistische bubbel,” zegt een bewoner, “maar straks lopen ze bij je thuis over de vloer.”
Ideologie boven leefbaarheid
Critici vinden dat de partij doorschiet in haar dierenliefde. “Dit gaat niet meer over natuur, dit gaat over hoe je hier kunt leven,” klinkt het. “Een stad is geen natuurgebied.”
Volgens hen houdt dit geen rekening met de realiteit van een dichtbevolkte stad. “Ratten knuffel je niet weg.”
Diervriendelijk of naïef
De Partij voor de Dieren zegt: voorkomen is beter dan bestrijden. Minder afval, betere containers en meer bewustzijn moeten het probleem tackelen. Tegenstanders vragen zich af hoe haalbaar dat is.
“Amsterdam krijgt zijn afval al jaren niet op orde,” zegt een horecaondernemer. “En ondertussen moeten wij doen alsof ratten vanzelf verdwijnen.”
Symboolpolitiek
Voor veel Amsterdammers voelt dit vooral als symboolpolitiek. “Makkelijk roepen, maar wij zitten straks met de gevolgen.”
De vrees is dat dit weer zo’n voorbeeld wordt van beleid dat op papier goed oogt, maar op straat verkeerd uitpakt. Letterlijk.
Idealen zijn prachtig, maar niemand zit te wachten op een stad waar ratten belangrijker lijken dan de mensen die er wonen.
