Rachid is 15 en pakt elke dag zijn fatbike om naar school te gaan. Voor hem is het gewoon vervoer: snel, handig en leuk. Toch vangt hij onderweg vaak scheve blikken. “Zodra oudere mensen me zien aankomen, weet ik al hoe het gaat,” zegt hij. “Dan zie je die blik, alsof ik iets fout doe omdat ik gewoon aan het fietsen ben.” In zijn ogen is de ergernis rond fatbikes inmiddels groter dan het echte probleem.
Van Puch-brommer naar fatbike
Wat hij vooral niet snapt, is dat mensen vergeten hoe het vroeger ging. “Mijn opa reed destijds op een Puch,” vertelt hij. “Dat ding maakte kabaal, stonk naar benzine en ging ook hard.” Toch praten we daar nu met nostalgie over. Fatbikes zijn volgens hem gewoon de moderne opvolger. “Elke lichting heeft wel iets waar ouderen zich aan storen,” zegt hij. “Voor hen waren het brommers, voor ons zijn het fatbikes.”
Niet iedereen rijdt asociaal
Rachid geeft toe dat sommige jongeren zich misdragen: te hard rijden, met z’n tweeën op één fiets, door rood knallen. “Maar vroeger hield ook lang niet iedereen zich keurig aan de regels,” zegt hij. “Je kunt niet een hele groep afrekenen op een paar klojo’s.” Hij vindt het krom dat jongeren meteen als probleem worden neergezet. “Ik houd me aan de regels, en toch krijg ik commentaar.”
Teken van een generatiekloof
Volgens Rachid gaat het niet alleen om verkeer, maar om iets breders. “Het voelt alsof alles wat jongeren doen automatisch verdacht is,” zegt hij. Van telefoons tot kleding, van muziek tot vervoer. “Fatbikes zijn gewoon het nieuwste mikpunt.” Hij ziet dat volwassenen sneller uitvallen en minder geduld hebben. “Alsof wij standaard asociaal zijn en zij per definitie gelijk.”
Vrijheid en zelfredzaamheid
Voor Rachid staat zijn fatbike voor vrijheid. Hij hoeft niet op zijn ouders te wachten en regelt zelf school, sport en vrienden. “Dat is toch juist positief?” vraagt hij zich af. Voor hem is het een stap naar zelfstandigheid. “Ouderen zeggen vaak dat jongeren te afhankelijk zijn, maar als we zelf iets fixen, is het óók weer niet goed.”
Luisteren in plaats van klagen
Rachid ziet liever dat het gesprek anders gevoerd wordt. Minder geroep vanaf de stoep, meer uitleg en wederzijds begrip. “Als iemand normaal vraagt of ik wat rustiger wil rijden, dan luister ik echt wel,” zegt hij. “Maar schelden of meteen losgaan op Facebook helpt niemand.” Volgens hem moeten regels duidelijk zijn en voor iedereen gelden, jong én oud.
Een vraag aan jou
Rachid snapt dat zijn mening prikkelt, maar hij wil vooral laten zien dat jongeren niet zoveel anders zijn dan eerdere generaties. “We doen wat zij vroeger ook deden, alleen in een nieuw jasje.” Hij eindigt met een vraag aan volwassenen: zijn fatbikes echt het probleem, of moeten we vooral wennen aan een nieuwe lichting op de weg?
